برخی از صاحب‌نظران بر این عقیده‌اند که راه پیشرفت و توسعه صنعت کشور، مصرف گرا شدن مردم است؛ و یکی از بهترین تسریع کننده‌های فرآیند مصرف گرا شدن مردم، اشاعه تبلیغات است.
تا زمانیکه از تبلیغات برای معرفی یک محصول و بیان فواید ومضرات آن استفاده می شود، امری پسندیده صورت می پذیرد. اما اگر از تبلیغات به منظور گمراه کردن مشتریان بالقوه استفاده شود، عملی غیر قانونی و غیر انسانی صورت گرفته است که شایسته نکوهش است. مثلاً بارها و بارها از زبان متخصصینِ امر تغذیه شنیده ایم که یکی از عوامل موثر در ابتلا به سرطان معده، خوردن زیادِ سوسیس و کالباس می باشد، حال زمانیکه یک شرکت تولید کننده اینگونه مواد غذایی به مبالغه در باب فواید این محصول می‌پردازد و کوچکترین اشاره‌ای به خطرات مصرف زیاده از حد آن نمی‌کند، در واقع به طور آشکارا مشتری را فریب می دهد (یکی از تولید کنندگان این محصول در یک ماه گذشته به تبلیغات گسترده در این زمینه اقدام کرده است).
یا زمانیکه یک بانک با وجود ناچیز بودن هدایای حسابهای قرض الحسنه در مقابل تعداد بیشمار صاحبان حساب، به بزرگنمایی می‌پردازد؛ باز هم مشتریان بالقوه خود را فریب می دهد. اقدام ایرانسل هم در این بین قابل توجه است که برای شرکت در مسابقه هواپیماهای شخصی، مشتریان باید بیش از بیست هزار تومان مکالمه کنند و در واقع این هم گامی است به سمت مصرف‌گرا شدن مردم.
اما جالبتر از تمام این بحثها، این است که نهایتاً این مشتریست که تمام هزینه‌های تبلیغات را می پردازد و بار سنگین منافع بیشتر تولید کنندگان را مشتریان به دوش خواهند کشید. (اشاره به این نکته هم خالی از لطف نیست که صنعت خودرو در ایران، در خود نیاز چندانی برای تبلیغ احساس نمی کند.)

ووماک و جونز در کتاب خود تحت عنوان "تفکر ناب" که در سال 1996 به چاپ رساندند؛ پنج اصل کلی را برای دستیابی به یک کسب و کار ناب مطرح می کنند. در این پست راجع به اولین اصل که تحت عنوان "ارزش" از آن یاد می شود می نویسم و در ادامه در مورد همه پنج اصل به اختصار توضیحاتی خواهم داد.
ارزش در اینجا به مفهوم آن چیزی است که برای مشتری مهم است و مشتری حاضر است به خاطر آن پولی بپردازد و یا امتیازی را برای فروشنده در نظر بگیرد. به عنوان نمونه رنگ کاری یک اتومبیل برای مشتری ارزش محسوب می شود و مشتری حاضر است برای آن پول بپردازد ولی انجام دوباره کاری برای اصلاح رنگی که خوب پاشیده نشده هرگز برای مشتری ارزشی ندارد و مشتری حاضر نیست در قبال آن پولی بپردازد.
بر همین اساس فعالیتهای موجود در یک کسب و کار را به سه دسته تقسیم می کنند:
فعالیتهای ارزش آفرین: فعالیتهای هستند که ارزشی را خلق می کنند که از نظر مشتری اهمیت دارد.
فعالیتهای غیر ارزش آفرین ولی ضروری: این دسته از فعالیتها، برای مشتری ارزشی ایجاد نمی کنند، ولی در شرایط فعلی و با سیستم موجود امکان حذف آنها وجود ندارد. مثلاً فعالیتهایی که برای حذف آنها باید تغییراتی در چیدمان ماشین آلات صورت گیرد، و امکان این تغییرات در کوتاه مدت برای سازمان وجود ندارد.
فعالیتهای غیر ارزش آفرین: این دسته از فعالیتها ارزشی خلق نمی کنند و می توان آنها را حذف کرد، مثل دوباره کاریها، حمل و نقلهای بی مورد و مواردی از این دست.
ووماک و جونز عمیقاً بر این اعتقادند که ارزش حتماً باید از دید مشتری دیده شود و نباید ارزش را در تصورات و ذهنیات مهندسان تکوینِ محصول یا کارکردها جستجو کرد. ایشان معتقدند که محصول باید آنگونه باشد که مشتری می خواهد و نه آنطور که مهندسان فکر می کنند بیشترین کارایی را دارد.
یکی از مثالهایی که در این کتاب مطرح می شود مربوط به خطوط هوایی است؛ مطرح می شود که شرکتهای هواپیمایی گمان می کنند که هواپیماهای بزرگ با مقصدهای دور، آن چیزیست که مشتری می خواهد؛ در حالی که مشتریان بیشتر خواستارِ هواپیماهایی کوچکتر برای مقاصد نزدیکتر هستند ...
در این کتاب مثالهای فراوانی وجود دارد که در هر یک به تجزیه و تحلیل این اصول پرداخته شده است.

یکی از مفاهیم بسیار ابتدایی و در عین حال بنیادی در تولید انبوه، صرفه جویی در مقیاس (Economy of Scale) است. اساساً آنچه که تولید در مقیاس صنعتی را توجیه می کند، همین اصل ساده است؛ که دو نقش بسیار مهم ایفا می کند:
بزرگترین خدمتی که تولید انبوه به عموم مصرف کنندگان می کند، ریشه در همین اصل دارد. به راستی ارزش یک خودکار معمولی که ما برای نوشتن از آن استفاده می کنیم 100 یا 200 تومان است؟ آیا منافعی که به ما می رساند با این رقم اندک قابل مقایسه است؟ اگر شما بخواهید برای استفاده خود، این خودکار را با همین ویژگیهای ظاهری و عملکردی، تولید کنید چقدر باید هزینه (اعم از پولی و غیر پولی) کنید؟
دومین نقشی که این اصل اساسی ایفا می کند، خدمت به تولیدکنندگان است؛ چرا که همه منافع مالی که از ناحیه تولید انبوه نصیب آنان می شود، به دلیل نرخ نزولی هزینه واحد محصول می باشد که این نیز ناشی از صرفه جویی در مقیاس است.
نتیجه اینکه اولاً گاهی ابتدایی ترین و ساده ترین مفاهیم، حرفهای زیادی برای گفتن دارند. ثانیاً آنچه که منافع مصرف کنندگان را بر می آورد، لزوماً در تضاد با منافع تولیدکنندگان نیست؛ منافع این دو گروه به هم گره خورده است.